yokuş

İstanbul tümden bir denizdir o vakit
Tenha yerlerinde ayrılığın sokaklara bölünür

Günü yiyen güvemin yuvası hazırdır
Bir karıncanın azmine düşer gözlerim

Tümden yokuş aşağı düşer gibi
Renkler renklerin üzerine
basa basa
bağıra çağıra
Bir ara nefes bulursam diye
Bir başkaldırışa ortaklaşa mecbur edilmiş

Hey!
Önüme koyulan yokuş
Ben seni çıktım ya
Sen beni indin...