meyhane deyip de geçme otur şöyle 1

Göremediler onu ilkin
Sonra nedendir dert oldu adı

Gülümsemeden geçmezdi kimsenin yanından
Göz göze geldiklerinde bir yudum daha almış gibi rakıdan
Buruk bir his bırakırdı

Önce kamil dediler
Sonra da buruk dediler hep
Buruk Kamil koydular
Kulağına bile üflediler bir akşam sızınca

Nereden geldiğini nasıl geldiğini bilmezlerdi
Eski müdavimler bile onu kendilerinden önce saydılar
Sanki hep
açıldığından beri
yahut inşaatından beri mi

konuşmadılar mı
çok konuştular
ama o hep dinledi yahut gülümsedi
binbir çeşit gülümseyerek bir dil oluşturdu
dilsiz sanan çok oldu önceleri
ama değilmiş
bir akşam kapanmaya yakın kendisine açılmışlar
yani anlayacağın birkaç kafası güzel sataşmışlar
“dilin yok mu dilin”
bizim ki uzun bir süre gülümsemiş
sonra
“kemiği var!” demiş...
ayılmışlar oracıkta...
bir daha da öyle lakırdılara giren olmamış...

aaa...bak takip eden de olmuş...
mutfakta ki oğlan bir gece düşmüş peşine
yürümüşler orası burası
bitmek tükenmek bilmemiş gidip gideceği yer
yürü yürü yürü
bir türlü varamıyorlarmış
en sonunda oğlanın yürümekten dermanı kalmayınca
çömmüş bir yere uyuklamış
gözünü açtığında nerdeyse dört durak sonra bir yerlerde bulmuş kendini...
Buruk Kamil sırra kadem basmış anlayacağın

Nasıl mı öldü
Öldü mü Buruk Kamil?